03-06-2020 / Source: Down to Earth


“Kijk die scheuren in dat huis, dat komt door de explosies.” Terwijl de taxi langs de kuilen van een buitenwijk in Lubumbashi manoeuvreert, wijst Richard Ilunga als een tourgids de sporen van de plaatselijke kobaltmijn aan. “Die watertoren daar? Die heeft het mijnbedrijf neergezet ter compensatie voor de vergiftigde waterbron. Maar hij doet het helemaal niet.” Ilunga werkt voor African Resources Watch (AFREWATCH), een organisatie de impact van de mijnindustrie in de Democratische Republiek Congo (DRC) in kaart brengt. “En daar,” wijst hij, “daar woont een vrouw die een stuk puin zo groot als een voetbal door haar plafond kreeg.”

Hier in Ruashi, een wijk in de Zuid-Congolese stad Lubumbashi, delft het Chinese bedrijf Ruashi Mining het kostbare kobalt. De weg naar de mijn wordt omzoomd door winkeltjes die hun koopwaar aanprijzen met vrolijke muurschilderingen van brood, vis en colaflessen. Vrachtwagens rijden volgeladen met erts de wijk uit. “In het droge seizoen zie je hier geen hand voor ogen”, zegt Ilunga. “Dan is alles rood van het opstuivende stof door de eindeloze stoet vrachtwagens. Door dat stof hebben veel mensen in Ruashi longproblemen.”


  • Source URL: View article
  • Medium type: Magazine
  • Programme: Natural Resources
  • Topics: Electronics, Extractives
Kobalthonger in Congo